"ด้วยทางการตำรวจได้ทำการสอบสวนเรื่องความประพฤติของท่านได้ความประจักษ์ แล้ว...ขอให้ท่านพิจารณาตนด้วยตน ขอให้ท่านออกเสียจากสมณเพศ และหลบหายตัวไปเสีย จะเป็นการดีกว่าที่จะปรากฏโดยประการอื่นๆ เพื่อรักษาตัวท่านเอง และเพื่อเห็นแก่วัดและพระศาสนา"
พระพิมลธรรม (อาจ) ก็ตอบจดหมายกลับไป โดยมีใจความว่า ข้อเสนอที่ให้หนีไปนั้นไม่เป็นผลดีต่อวัดมหาธาตุและศาสนาโดยรวม และโดยส่วนตัวก็ไม่เป็นธรรม หนังสือดังกล่าวลงวันที่ 22 กันยายน 2503 พระพิมลธรรม (อาจ) เองก็ไม่ได้ถูกโดดเดี่ยวจากการปรักปรำ อีกสองวันต่อมา ปรากฏคณะสงฆ์วัดมหาธาตุจำนวน 465 รูปได้ทำหนังสือและลงนามยืนยันความบริสุทธิ์
อย่างไรก็ตามทางเบื้องบนก็มีจดหมายให้ชี้แจง และแม้พระพิมลธรรม (อาจ) จะชี้แจงกลับไป ก็ดูราวกับว่าไม่มีผลใดๆ ซ้ำยังเดินหน้าตัดสินโดยข้ามกระบวนการที่ชอบธรรมโดยการประกาศถอดสมณศักดิ์ ในเดือนพฤศจิกายน 2503 ไม่เฉพาะกับพระพิมลธรรม (อาจ) เท่านั้น แต่พระศาสนโสภณ (ปลอด อตฺถการี) วัดราชาธิวาส ที่สนับสนุนพระพิมลธรรม (อาจ) ด้วยข้อหาฝ่าฝืนไม่ปฏิบัติตามพระบัญชาสมเด็จพระสังฆราช โดยออกมาในนามของประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี ลายเซ็น สฤษดิ์ ธนะรัชต์ นายกรัฐมนตรี เมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน 2503 การโค่นล้มพระพิมลธรรมจึงได้ดึงเอาอำนาจรัฐเข้ามาเกี่ยวพันเพื่อทำลายศัตรูของตนอย่างสิ้นคิด ต่อมาสามารถพิสูจน์ได้ว่าข้อกล่าวหาดังกล่าวเป็นความเท็จ
แม้จะถูกถอดสมณศักดิ์ พระพิมลธรรม (รองสมเด็จพระราชาคณะ) กลายเป็นพระอาสภเถระ (พระธรรมดา) ก็ยังตั้งมั่นเพราะเชื่อในความบริสุทธิ์ของตน แม้กระนั้นยังโดนการเมืองภายในคณะสงฆ์ใช้อำนาจรัฐมาบีบบังคับให้สึกด้วยข้อหาคอมมิวนิสต์ โดยเข้าจับกุม ณ วัดมหาธาตุ ในวันที่ 20 เมษายน 2505 พระอาสภเถร ไม่แสดงอาการขัดขืน แต่ขอเจ้าหน้าที่ตำรวจเขียนบันทึกสั่งการงานที่คั่งค้างอยู่อย่างองอาจ ก่อนจะถูกนำตัวไปสันติบาล เรื่องดังกล่าวไม่ใช่เรื่องเล็กๆ แต่พบว่า ระหว่างจับกุมกรมตำรวจ ได้นำแถลงการณ์ส่งไปออกทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย อ้างความจำเป็นในการจับกุมคราวนี้ว่า
"ถ้าปล่อยไว้ ก็จะเป็นภยันตรายอย่างใหญ่หลวงต่อสถาบันชาติ ศาสนาและพระมหากษัตริย์ จึงจำเป็นต้องจัดการขั้นเด็ดขาดด้วยการจับกุมตัวมาดำเนินคดีต่อไป"
ในที่สุดก็พระอาสภเถระก็ถูกกระชากผ้ากาสาวพัสตร์ออกไปโดยคำสั่งของสังฆมนตรี โดยผู้ลงมือคือ พระธรรมคุณาภรณ์ (ฟื้น ชุตินฺธโร) วัดสามพระยา และพระธรรมมหาวีรานุวัตร (ไสว ฐิตวีโร) วัดไตรมิตร ทำให้ต้องเปลี่ยนไปครองผ้ากาสาวพัสตร์สีขาวแทน การสึกจบลงด้วยการที่อดีตพระอาสภเถระเดินทางไปจำพรรษาในฐานะอาคันตุกะ ณ สันติปาลาราม ตั้งแต่วันที่ 20 เมษายน 2505 ถูกทำให้หายไปจากวงการสงฆ์อีกสิบกว่าปี
ที่มา http://www.prachatai.com/journal/2011/12/38242
-------------------------------------------------------------------------------------------------------
* พระพิมลธรรม และ พระศาสนโสภณ ต่างโดนข้อกล่าวหาเรื่องเสพเมถุน โดยทางคณะสงฆ์ไม่สามารถหาหลักฐานยืนยันความผิดได้ มีเพียงข้อกล่าวหาเรื่องคอมมิวนิสต์และการเอาผิดทางรัฐเท่านั้น โดยพระพิมลธรรมโดนสึกและติดคุกอยู่ 5 ปีศาลจึงยกฟ้อง
* พระพิมลธรรม และ พระศาสนโสภณได้คืนสมณศักดิ์ และสุดท้ายพระพิมลธรรมได้รับการเลื่อนสมณศักดิ์สูงสุดเป็นถึงสมเด็จพระราชาคณะที่ สมเด็จพระพุฒาจารย์
* สมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (จวน อุฏฐายี) ต่อมาได้เป็นสมเด็จพระสังฆราชองค์ที่ 16 ทรงดำรงตำแหน่งอยู่ 7 พรรษา และสิ้นพระชนม์ โดยรถยนต์พระประเทียบที่ประทับ ระหว่างขึ้นสะพานแถวๆถนนบางนา-ตราด ถูกรถยนต์บรรทุกของทางวัดขับสวนทางมา พุ่งเข้าชนจนตกถนน เป็นเหตุให้คอหักสิ้นพระชนม์โดยทันที โดยเณรที่นั่งมาด้วยไม่มีใครเป็นอะไร ณ วันที่ 18 ธันวาคม เวลา 10.05 น.
* พระธรรมคุณาภรณ์ (ฟื้น ชุตินฺธโร) วัดสามพระยา มีโยมอุปัฏฐากคือ ขุนโสภิตบรรณลักษณ์ พ่อจอมพล ป.พิบูลสงคราม (มือขวาของจอมพลสฤษดิ์) เลยให้จอมพล ป. ไปเรียนจอมพลสฤษดิ์ว่า พระพิมลธรรมเป็นคอมมิวนิสต์
* จอมพล สฤษดิ์ ธนะรัชต์ เคยพูดกับคนใกล้ชิดเมื่อตอนป่วยหนักว่า "ไม่นึกเลยว่าพระผู้ใหญ่จะใช้เล่ห์อุบายขนาดนี้ ให้หายเสียก่อนจะให้ความเป็นธรรมไปขอกราบขมาโทษ"
* นายวีรยุทธ xxx ผู้เสียหาย ได้เคยกล่าวหาว่า พระพิมลธรรม (อาจ) เสพเมถุน ได้ขึ้นศาลสารภาพผิดต่อศาลว่าเป็นคนใส่ร้าย หลังจากออกจากศาลได้ไม่ถึง 6 เดือนโดนคนแทงตาย
* มีพระรูปนึงอยู่วัดราชาธิวาส ที่ได้ร่วมกันใส่ร้ายพระพิมลธรรม และพระศาสนโสภณ ทีหลังได้สึกออกไปกลายเป็นคนเสียสติ
https://www.youtube.com/watch?v=7E6uXM-YNEs